Blanka i Diego jadą powozem.

– Dokąd jedziemy? – pyta kobieta.

– Czy to ma znaczenie?

– Nie, dopóki jestem z Tobą.

– Też tak myślę. Najważniejsze to uciec od tych, którzy nas krzywdzili. A dokąd chcesz jechać?

– W Hiszpanii czy poza nią?

– Ty decyduj. Na przykład nad morze i odpłynąć albo pozostać tam na zawsze.

– Miasto nad morzem, w którym będziemy wychowywać nasze dziecko i zażywać morskich kąpieli.

– Umiesz pływać?

– Nie. Na pewno mnie nauczysz.

– Obiecuję. Ciebie i nasze dziecko.

– Jestem taka szczęśliwa. Bałam się, że ten dzień nigdy nie nadejdzie.

– Już dawno to sobie obiecaliśmy, a ten wabik

anioła nam o tym przypomina.

Blanka zaczyna czuć gwałtowne skurcze.

– Nic Ci nie jest?

– To tylko skurcz.

– Rodzisz?

– Bóle czuję od dawna, ale do terminu pozostało parę tygodni.

– Może urodzisz nim dojedziemy nad morze?

– Od kilku tygodni mam przeczucie, że to chłopiec. I jakie imię Ci się podoba?

– Moises.

– Czemu?

– To drugie imię ojca i dziadka. Podoba Ci się?

– Tak! Czekamy na Ciebie, Moises!